Związek Literatów Polskich

JUTRO

Linia horyzontu – rany krawędź:

stać czy iść –

nigdy się nie zabliźni,

odejściem słońca będzie krwawić…

To jest odległość jutra od dziś,

o której mówisz:

dzień bliski…

LAS

Stroję się chwilą tą zawsze akurat –

wrastam w las, którego czas nie powali:

w pień jeden zrastają się imiona,

w trzystuimienną płeć –

kołysze się koralowy konar,

kwitnie różem jednakim różnych owali –

a mówię to tobie – która

z ustami na korze wołasz:

mieć!

SAMOTNY DĄB

Ja żyć tak nie chcę, moi mali bracia –

wysoko nad lasem mój pień ogromny!

Mówią: drzewa samotne wiatr przewraca.

Mówią: w drzewa samotne bija gromy.

I niech mnie pierwsza burza złamie na pół,

i niech gromy bija we mnie ulewą:

stąd widzę horyzont – i wschód i zachód,

wy – tylko sąsiada z prawej i z lewej…

Rośnie las niewzruszoną szarą ścianą –

może będą jak ja wielkie pnie wasze,

lecz wschód i zachód nieznane zostaną:

z prawej i z lewej sąsiad będzie zawsze…

GONTYNA

Słońce za las zapada – w dół, do Drzewiec –

więc niebo jak grzbiet borsuka już szare,

sowa gdzieś chryple huka, jeszcze drzemiąc,

szare sylwetki nieruchomych saren

wciśnięte w cienie jeżynowej cierni…

Wtedy to błyska pierwsza gwiazda niema:

Proxima Centauri – kosmosu wziernik –

i nagle pojmujesz, że śmierci nie ma –

robak jest wróblem, a jastrzębiem wróbel,

martwego jastrzębia – znów robak pożre,

taką mają przyszłość pnie sosen grube,

jaka im kornik wypisuje w korze –

tyle życia innym – ile go oddasz,

ono zaś wieczne – tylko formy giną:

ofiary na Łady składane ołtarz –

puszcza jej wielką, słowiańską gontyną…

Z książki: „Gontyna” (wiersze) 2004

DZIECIŃSTWO

Brązowy pień drzewa – armatnia lufa –

stado wróbli – wystrzelone kartacze –

wracają – choć pocisk nigdy nie wraca –

wracają – ze świstem koło ucha –

wspomnienia wojny…

AKT

Biodra nagie – cień sosny przepasał smugą,

piersi strome – piasek pozłotą pociągnął,

włosów aureolę – wiatr rzeczny przeczesał,

słońce – w brąz przetopiło szyję wysmukłą –

stawiam ciebie na kuli ziemskiej piedestał:

ciało kobiece –

Piękna wieczny posągu!