Związek Literatów Polskich

                                          Pamięci Piotra Kuncewicza 
 
Kiedy zwiotczał twój dziesięciopalczasty ból 
zadrżała zieleń i zadudniły podziemne źródła  
Być może spadał jak wysuszona skóra węża 
między papirusowe zwoje w bibliotekach 
 
Pamiętam  jeszcze tę nagłą noc walkirii 
 
gdy razem pijąc czystą żytnią szukałeś swojej małgorzaty  
w podczerwieni burdelu i rozbierałeś ją z czarnej bielizny 
z jej sześciu wieków młodości aż do samych trzewi 
a my śpiewaliśmy wciąż starą pieśń o królu z thule  
aż w końcu dotarliśmy do wzgórz w brocken 
 
by później samotnie wracać z twoim cieniem  
do sześciu matek Prapoczątku i Kresu europy fausta 
 
a zza horyzontu wypłynęło słońce z niewidzialną jasnością  
 
i było tak jakbyś zaklinał cień w ogromniejący kamień 
i było tak jakby z głębi wszechświata goj patrzył na ziemię  
 
chcąc zrozumieć naszą wędrówkę ku zapomnieniu 
zatrzymałeś oddech w dzikim płomieniu i urnie