Związek Literatów Polskich

 
Twoja samotność jest solą chlebem i winem 
Codziennością rytualnych pielgrzymek za horyzont 
lecz i tam coraz mniej już motyli 
W skamieniałych skrzydłach gaśnie uwięziony promień 
 
Więc twój smutek jest moją świątynią 
w której z przerażonych pająków zrodził się ból 
A mówią że pająki przychodzą ze szczęściem czterech kątów 
Z jakiej materii i jakiej ciemności utkały swe sieci 
 
Wciąż myślę o własnej niemocy radości 
Kiedyś przyśnił mi się ojciec 
Był przygarbiony Cichy Rzekł tylko 
Nie lękaj sie przypływów fal 
Przeprowadzę cię tam na drugą stronę rzeki 
Lecz nie ma już i rzeki 
 
Rzeka jest we mnie  Opływa moje ręce Nogi 
 
Więc twój smutek jest moim ogrodem 
Nie kochamy już bacha za cudowne fugi 
Zacierają się kontury twarzy przyjaciół i bliskich 
Istnieję na niby Trzymam nogi na jabłoni 
I nie wiem co jest prawdę Co fałszem Co szumem liści 
 
Czy  żyją jeszcze we mnie moje siostry 
 
Więc twoja samotność  jest moim wyborem  
wielu światów niewirtualnych