Związek Literatów Polskich

po równoważni ciszy stąpa niepewność dnia. 
krok po kroku. byleby do przodu. ku śmierci.
poprzez rozległe dorzecze wydeptanych chodników 
tli się moja chora wyobraźnia. tuż obok usycha drzewo 
z nadmiaru szronu i soli. 

mężczyzna z dziecięcym wózkiem sterczy jak stary giaur 
pod baobabem ale nie śpiewa. pomarszczona kora drzewa

z kategorią d gdzieś mieszka między dwoma nawiasami. 
jeszcze nie tak dawno byłby tylko niebieskim ptakiem 
z odrąbaną prawą ręką w dniu swoich narodzin.

gdy noc wyjastrzębia ostrość dnia w szczelinach latarni
z kanałów ulicznych barłogów zatęchłych klatek schodowych 
wypełza bywalec codzienności i rytualnego patroszenia sarkofagów 
wygrzebując skarby te małe historie prywatne z wyrzuconych fotografii. 

w butelkach zamieszkuje przestrzeń z metalicznym dźwiękiem.
trwa niczym chrapliwy koncert bez armstronga i elli fitzgerald. 
zza sarkofagu jaśnieje krajobraz z dziecięcym wózkiem
bo oto mężczyzna przegrywa wyścig ze zdziczałym psem

a ja dostrzegam kontur drzewa wokół którego płoży się liryzm 
i przez chwilę dreszczem nasiąka moja wrażliwość pod skórą.

potem już wrasta w omszały kamień.